sobota, 25 czerwca 2011

Labrador Retriever.
Ten wszechstronny pies myśliwski błyszczy nie tylko na polowaniu , lecz także jako przewodnik niewidomych , tropiciej wszystkiego - od narkotyków do przecieków gazu , ratownik oraz asystent niepełnosprawnych . Jest także jednym , z najpopulerniejszych psów rodzinnych . Jadnakże te cechy nie pojawiają się same z siebie , są rezultatem dobrego wychowanie i szkolenia . Hodowcy cieszący się dobrą reputacją , starają się hodować psy cieszące się odpowiednim temperamentem i siłą fizyczną , lecz nawet pochodzące z najlepszych hodowli labradory mogą stać się prawdziwymi chuliganami , jeżeli pozostawi się je samym sobie . Są potężne i energiczne , a ich inteligencja potrzebuje dobrego ukierunkowanie . Przy rozsądnych właścicielach są wspaniałymi towarzyszami i wiarygodnymi psami rodzinnymi , chętni do poddania się szkoleniu i dostosowującymi się do każdych warunków . 

Umaszczenie :
Czarne , żółte ( od odcienia kremowego do lisiorudego , lecz nigdy w odcieniu złotym ) lub czekoladowe.

Pielęgnacja szaty : 
Jest to szata łatwa w utrzymaniu . Cotygodniowe szczotkowanie gumową lub włosianą szczotką przynesi jej ogromne korzyści , gdyż usuwa martwą sierść i masuje skórę . Linieje dwa razy do roku - potrzebny jest wtedy dobry odkurzacz.

Jak sprawują się jako psy rodzinne ?
Ten dobroduszny pies jest idealnym przyjacielem aktywnej rodziny , dysponującej dużo ilością czasu na ruch i szkolenie oraz taką , w której jest przez cały czas w domu. Te bardzo towarzyskie psy nie lubią zostwać same w domu , stają sie wtedy hałaśliwe i destruktywne . Labradory są bardzo dobre dla dzieci , mogą jednagże być zbyt duże i ruchliwe . W zabawie mogą łapać za ręce - bardzo łagodnie , lecz jest to dla niektórych dzieci zbyt stresujące . 

Rodzaj domu : 
Najlepszy jest dom na wsi , jednak Labrador dostosuje się do życia w mieście , pod jednym warunkiem , że będzie miał dość ruchu i rozrywek . Potrzebuje starannie zabespieczonego ogrodu i dostępu do parku , gdzie może spalić część energii. Nie jest idealnym psen do mieszkania z powodu swojej żywiołości i skocznści , ani do pokojów z niskimi stolikami do kasy i kruchymi ozdobami .

Właściciel :
Labrador potrzebuje właściciela , który lubi długie codzienne spacery bez względu na pogodę . Należy przygotować się na psotnego szczeniaka , który dorastając , staje sie bardzo żywiołowy , i którego należy wyszkolić . Nie jest dobrym wyborem na zwolenników porządku.

Stosunek do innych zwierząt :
Przyjazny i miły , żyje w zgodzie z innymi zwierzętami w domostwie , chociaż tak jak wszystkie inne rasy potrzebuje oswojenia z nimi . Ich wrodzony instynkt aportowanie , oznacza , że małe zwierzęta , na przykład króliki , czy świnki morskie , mogą sie znaleść w jego pysku , przenoszone z miejsca na miejsce , oślinione , lecz bez wyrządzenia im najmniejszej krzywdy . Niektóre samce mogą być dominujące w stosunku do innych . 

Ile ruchu ? 
Dużo , przynajmniej dwugodzinny spacer dziennie jest niezbędny - może być również dłuższy . Labradory mają tendencję do lenistwa i łakomstwa , łatwo je więc zniechęcić do aktywności i utuczyć - trasi się wtedy chęć posiadanie Labradora . 

Jak łatwo je wyszkolić ? 
Labradory są nadzwyczaj łatwe do wyszkolenia . Lubią zadowalać , cieszą sie każdym wyzwaniem fizycznim i umysłowym . Młedo Labradory lubią dokazywać , więz ich szkolenie wymaga cierpliwości i wytrwałości . Sesje treningowe powinny być krótkie i oparte na nagrodach , aby podtrzymać ich zainteresowanie .

Jakie mają zalety ?
Radosny , kochający , energiczny , godzien zaufania , kochający dzieci , cierpliwy , chcący zadowolić właściciela , nieagresywny , inteligentny , chętny do nauki .

Czego się wystrzegać ?
Wysokich wymagać co do ruchu . Należy uważać na komercyjnych hodowców , produkujących szczenięta o złym temperamencie i z problemami zdrowotnymi . 

Problemy zdrowotne : 

Labradory są raczej zdrową rasą , zdarzają się jednakże deformacje biodra i łokcia , słabość mieśni  , które popychają jedzienie wzdłuż przełyku , brak hormonu tarczycy . Wszystkie szczenięta powinny przejść badania stawu biodrowego i wzroku.













czwartek, 23 czerwca 2011

Beagle.
Umaszczenie
Każdy akceptowany kolor psów gończych , taki jak cytrynowo-biały , rudo-biały , trójkolorowy (czarny , jasnobrązowy i biały ) oraz cętkowany . Niedopuszczalny jest czarny podpalany .Szata jest krótka i przylegająca. Według wzorca FCI u Beagla "jest dopuszczalne każde umaszczenie psa gończego, z wyjątkiem wątrobianego, koniec ogona biały"." Najczęściej spotykane beagle posiadają typ umaszczenia tricolor, ale umaszczenia bicolor (dwukolorowe) oraz hare pied (zajęcze) zyskują na popularności. Rzadziej spotyka się umaszczenie mottle, czyli cętkowane.
Pielęgnacja szaty :
Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji , wymaga jednak regularnego szczotkowania ( przynajmniej raz w tygodniu ) rękawicą do pielęgnacji lub włosianą szczotką , aby usunąć martwą sierść . Sesje pielęgnacyjne powinny również uwzględniać sprawdzenie , czy opadające uszy są czyste , aby zapobiec ich infekcjom .
Jak sprawują się jako psy rodzinne?
Jest idealnym psem dla aktywnej rodziny . Uwielbia być częścią rodziny i jest zasadniczo bardzo cierpliwy w stosunku do starszych dzieci . Jego skoczność i tendencja do łapania za ręce i ubranie może być jednakże zbyt niebezpieczna dla dzieci raczkujących . Tak czy inaczej , niewiele domów z dziećmi w wieku przedszkolnym będzie mieć dość czasu i energii aby poradzić sobie z tą psotną ,, trąbą powietrzną '' , jaką jest szczeniak Beagla .
Rodzaj domu

Beagle najlepiej nadaje się do domu na wsi , może jednakże żyć w mieście pod warunkiem , że jego potrzeba ruchu będzie zaspokojona . Nie nadaje się do życia w mieszkaniu , jako że powinien mieć dostęp do ogrodu z dobrym , bezpiecznym płotem , może bowiem uciec , gdy się nudzi .
Właściciel
Rasa ta nadaje się dla aktywnych , otwartych właścicieli , którzy potrzebują uczuciowego towarzysza i lubią długie spacery . Nie są również dobrym wyborem dla tych , którzy wymagają bezwzględnego posłuszeństwa.
Stosunek do innych zwierząt:

Żyją w zgodzie z innymi psami i zwierzętami innych gatunków w obrębie własnego domostwa . Pamiętać należy jednakże , że zostały wyhodowane jako psy gończe , i przygotować się na to , że będą ulegały gończym instynktom .
Jak łatwo je wyszkolić ?

Szkolenie musi zaczynać się wcześnie , a szkolący muszą być cierpliwi i wytrwali , gdyż Beagle z natury uparty i łatwo się rozprasza , zwłaszcza gdy złapie interesujący zapach . Dobrze poddają się szkoleniu opartemu na nagrodach , jednakże nie należy przesadzać z ilością smakołyków . Silny instynkt łowiecki sprawia , że szczególny nacisk należy położyć na nauczenie go reagowania na wezwanie .
Czego się wystrzegać ?

Może być trudno go kontrolować spuszczonego ze smyczy . Jest łakomy i ma tendencję do otyłości . Niektóre Beagle są bardzo hałaśliwe . Krótka szata ma intensywny ,, psi'' zapach . Pozostawia duże ilości sierści na dywanach , meblach i ubraniach . 
Problemy zdrowotne:
Ogólnie wolny od poważnych problemów zdrowotnych. Odnotowano jednakże przypadki epilepsji , wzdęć , problemów ze wzrokiem i ,, syndromem bólu Beagla '' ( ból w karku i gorączka młodszych osobników ). 
Zdrowie i pielęgnacja - Do najczęstszych problemów zdrowotnych tych psów gończych zalicza się:

* problemy związane z urazami,

* infekcje czy osłabienie systemu immunologicznego,
* choroby będące wynikiem czynników genetycznych – tutaj rzadko i indywidualnie spotyka się choroby takie jak: padaczka, dysplazja czy dziedziczne choroby oczu. Z powodu długich, zwisających uszu, beagle są podatne na infekcje bakteryjne lub grzybicze tych okolic ciała i wymagają one starannej pielęgnacji.



poniedziałek, 20 czerwca 2011

COCKER SPANIEL ANGIELSKI

Przezwisko ,,wesoły cocker" bardzo pasuje do tego radosnego, przyjaznego, entuzjastycznego pieska, który nigdy nie przestaje machać ogonem. Jako zapalony pies pracujący, jest chętny do przelania swojej energii w roli psa rodzinnego. Ta żywa i kochająca rasa uwielba towarzystwo. Jest oddany właścicielowi, towarzyski w stosunku do gości i dobry dla dzieci - jego przyjaźń i inteligencja sprawiły, że często jest szkolony do pomocy niesłyszącym, niepełnosprawnym i do dogoterapii. Towarzyski, lecz bardzo łagodny, jest wymagający jeżeli chodzi o uwagę, ruch i pielęgnację. Spaniele rozwinęły si ejako pomoc sokolników, a później myśliwych. Znajdowały, wypłaszały i odnajdowały upolowaną zwierzynę. Nakmniejszy z lądowych spanieli. Cocker, został uznany za osobną rasę w 1892 roku. Dzisiejsza odmiana wystawowa różni się od pracującej , jest mocniej zbudowana. o mniej obfitej szacie i bardziej energicznej.


UMASZCZENIE

Występują w całym spektrum kolorów, między innymi złotym, rudym, brunatnym, czarnym, błękitnym, dereszowatym, czarno-białym, pomarańczowo-białym, cytrynowo-białym, trójkolorowym i czarnym podpalanym.


PIELĘGNACJA SZATY

Gruba, jedwabista szata wymaga poświęcenia jej sporej ilości uwagi, najlepiej szczotkowania i czesania raz dziennie i gruntownej pielęgnacji raz w tygodniu. Długie uszy i grzywka wymagają szczególnej uwagi. Dodatkowo, sierść wymaga regularnego wyrywania lub przycinania, często potrzebna jest tu pomoc specjalisty. Sterylizacja może doprowadzić do zmiany szaty, która będzie jeszcze grubsza i będzie wymagać dodatkowej pracy.


JAK SPRAWUJĄ SIĘ JAKO PSY RODZINNE?

Świetnie nadaje się dla aktywnej rodziny, są cierpliwe w stosunku do dzieci, nie lubią zaczepek wie młodsi członkowi rodziny powinni pozostawać pod kontrolą.


RODZAJ DOMU

Idealny jest dom na wsi, lecz jeżeli mają dość ruchu i uwagi, Cockery dostosują się do życia w mieście.


WŁAŚCICIEL

Aktywny, towarzyski właściciel, oczekujący bliskiej relacji z psami i mający czas i zacięcie do ćwiczeń, zabiegów pielęgnacyjnych i szkolenia, Cockery są zadowolone gdy są częścią rodziny, Cockery lubią teżaktywnych starszych osób, nie jest to rasa przeznaczona dla tych którzy pracują cały dzień, gdyż cierpią na niepokój związany z tęsknotą.


STOSUNEK DO INNYCH ZWIERZĄT

Cockery są zazwyczaj przyjazne w stosunku do innych zwierząt. Należy jednak pamiętać, że jest to rasa sportowa, nie oczekuj więc, że powstrzyma się od gonienia kotów sąsiada.


ILE RUCHU?

Cockery mają niespożytą energię i potrzebują regularnych spacerów, ruchu i aktywnych zabaw. Gdy tego nie otrzymują, stają się sfrustrowane, destruktywne i zaczynają cierpieć na nadwagę.


JAK ŁATWO JE WYSZKOLIĆ?

Łatwo je wyszkolić. Szkolenie musi zacząć się wcześnie. Szkolenie musi być łagodne, lecz stanowcze. Cockery wrażliwe na ostre traktowanie, mogą być jednakże byc niezależne, uparte i łatwo się rozpraszać.


JAKIE MAJĄ ZALETY?

RADOSNY, UROCZA NATURA, LOJALNY, ZABAWNY, ŁAGODNY, UCZUCIOWY,ZRÓWNOWAŻONY, INTELIGENTNY,CHŁONNY, ENERGICZNY.


CZEGO SIĘ WYSTRZEGAĆ?

Wysokich wymagań pielęgnacyjnych. Nie lubi zostawać sam. Niektóre Cockery mają nagłe ,, napady agresji '' ( np. mój cocker spaniel tak ma ) .


PROBLEMY ZDROWOTNE ( WAŻNE ! )

Ogólnie zdrowa rasa. Problemy dziedziczne obejmują postępujący zanik siatkówki (degenerację receptora światła w komórkach oka) - szczenięta powinny mieć badany wzrok. Występują również choroby nerek, problemy z sercem i przemieszenie rzepki. 









DALMATYŃCZYK


Grupa FCI: VI (psy gończe)
Sekcja: 3 (rasy pokrewne)
Pochodzenie: obszary byłej Jugosławii
Pierwotne przeznaczenie: eskortowanie powozów
Długość życia: 11-13lat
Wzrost: 56-61cm
Waga: 23-25kg


Wyróżnia go nakrapiana szata. Jest swietnym psiem dla energicznego właściciela. W XVII wieku zatrudniono go jako psa eskortującego karety i powozy, biegnącnego przy nich często przez 30km lub wiecej. Obecnie jego otwarty, przyjazny temperament przyczynił siędo jego popularności jako psa rodzinnego, zachował jednakże swoją miłość do biegu i koni. W ostatnim czasie film ,,101 dalmatyńczyków'' zainspirował wielu do zakupu szczeniąt dalmatyńczyka, nie wzięto jednak pod uwagę tego, czy pies wychowany do biegu w maratonach będzie pasował do ich stylu zycia. Nie popełnij tego błędu-jest to wspaniały pies do odpowiedniego domu, kochajacy, inteligentny, dobroduszny i zabawny, lecz zupełnie nie nadający się do osiadłego trybu życia. Początki dalmatyńczyka są nie jasne. Nie ma dowodów na związki z Dalmacją (cześcią byłej Jugosławii); prawdopodobni obecna rasa została wyhodowana w osiemnastowiecznej Anglii.




UMASZCZENIE


Najlepiej znany jest klasyczny biały w czarne kropki, istnieje jednak odmiana w kropki brązowe. Od psów wystawowych wymaga się zaokrąglonych, równomiernie rozłożonych kropek, zły wzur na skórze dyskwalifikuje je z wystawy, co nie oznacza, że nie mogą być zwierzętami domowymi.




PIELĘGNACJA SZATY


Krótka, lśniąca szata nie wymaga długich zabiegów pielęgnacyjnych. Należy ją regularnie szczotkować, aby usunąć wypadającą sierść. Potencjalni właściciele muszą zdawać sobie sprawę, że Dalmatyńczyki silnie linieją, zostawiając białe włosy na meblach i ubraniach.




JAK SPRAWUJĄ SIĘ JAKO PSY RODZINNE?


Dla aktywnej rodziny, dalmatyńczyk jest wspaniałym psem. Lubi dzieci i zabawy. Raczej nie nadaje się dla rodzin z dziećmi poniżej dziesiątego roku życia, jest bowiem dość żywiołowy i jest wymagający, zanim dojrzeje.




RODZAJ DOMU


Potrzebuje domu z dostępem do otwartej przestrzeni, nie musi jednak mieszkać na wsi. Łatwo się dostosowuje, gdy ma zapewnione towarzysko i dostateczną ilość ruchu. Najlepiej zapewnić mu dostęp do ogrodu, gdzie będzie mógł spalić trochę energii.


WŁAŚCICIEL


Te energiczne psy potrzebują równie energicznych właścicieli, którzy lubią długie spacery i mają czas na zabawę (zwłaszcza grę w piłkę). Dalmatyńczyki potrzebują także towarzystwa - gdy są go pozbawione, wyrażają to głośno i destruktywnie. Dobrze wychowany, dorosły Dalmatyńczyk jest wspaniałym towarzyszem, szczenięta jednakże są zbyt żywiołowe i psotne aby przebywać w towarzystwie małych dzieci i osób starszych.




STOSUNEK DO INNYCH ZWIERZĄT


Lubią konie, zasadniczo żyją też w zgodzie z innymi zwierzętami domowymi. Są jednakże wielkimi, skocznymi psami, które mogą być zbyt entuzjastyczne dla psów mniejszych ras.




ILE RUCHU?


Dalmatyńczyki były wychowywane do biegu w maratonach, dorosłe osobniki potrzebują więc wiele ruchu - przynajmniej godzinnego spaceru dziennie. Szczenięta poniżej roku życia powinny mieć ograniczony ruch, aby zapobiec uszkodzeniu dorastających kości. Jeżeli dalmatyńczyk zostanie pozbawiony ruchu, wykorzysta energię w inny sposób, najprawdopodobniej kosztem mebli i sprzętów domowych.




JAK ŁATWO JE WYSZKOLIĆ?


Ta inteligentna rasa uczy się szybko i może zostać wyszkolona do wysokich standardów, jednakże szkolenie nie jest łatwe. Są to uparte psy, ich szkolenie wymaga cierpliwości, wytrwałości i konsekwencji, aby wdrożyć je do posłuszeństwa.




JAKIE MAJĄ ZALETY?


Lojalny, inteligentny, tolerancyjny, przyjazny, niezmordowany, opiekuńczy, świetny kompan na długie wędrówki.




CZEGO WARTO SIĘ WYSTRZEGAĆ?


Ruch i szkoleie sa konieczne, aby zapobiec chuligańskim wybrykom. Mocno linieje. Należy z rozwagą wybierać hodowcę, gdyż niektórzy komercjalni hodowcy sprzedaja psy z nietypowym złym temperamencie.




PROBLEMY ZDROWOTNE


Dziedziczna głuchota, kamienie pęcherza moczowego, szczególnie przy zastosowaniu diety wysokobiałkowe i problemy ze skórą.








ŹRÓDŁO ,,MÓJ PIES'' BY AMANDA O'NELL.



niedziela, 19 czerwca 2011

DOG NIEMIECKI

Nikt do końca nie wie, gdzie powstała obecna nazwa tej rasy. Pies na pewno wywodzi się z Nimiec, gdzie nadal jest znany jako deutsche dogge ( ,, dogger '' po niemiecka oznacza mastiffa ). Wyhodowany przez skrzyżowanie różnych typów kraowych mastiffów. Dwóch głównych przodków doga niemieckiego to bardzo podobne ulmer dogge i danish dogge; zostały one skrzyżowane i dały jedną rasę w 1876 roku. To takie ciekawostki  a teraz przejdźmy do charakterystki psa.

ROZMIARY

Pies: wysokość = 84 - 91 cm.
Suka: wysokość = 76 - 84 cm.


WYGLĄD = Królewski pies, jeden z najwyższych na świecie, o budowie pełnej wdzięku i solidnej, z długimi nogami i dostojną głową praz z charakterystycznym łagodnym i spokojnym spojrzeniem.


SIERŚĆ=  Krótka, gruba i lśniąca, w wielu kolorach: intensywnym czarnym, stalowoszarnym lub płowym, czarnym i białym (znany jako ,,arlekin'') oraz pręgowanym.

ZDROWIE = Skłonność do dysplazji stawu biodrowego, niektórych rodzajów raka i chorób serca. Podobnie jak inne psy o głębokiej klatce, dog niemiecki może mieć skłonność do zaparć, poważnej choroby związanej z trawieniem, która wymaga pilnej interwencji weterynarza.

Właściciel powinien mieć energię i fundusze, aby poradzić sobie z tym wielkim psem. Wyżywienie doga niemieckiego jest drogie, wiele wydaje się też na weterynarza, a ćwiczenia i pielęgnacja psa są czasochłonne. Z powodu swoich rozmiarów wymaga starannego szkolenia; nazbyt entuzjastyczny dog niemiecki może w sposób niezamierzony spowodować zniszczenia.


Przepraszam za wielkość zdjęcia, ale inaczej się nie dało zrobić, aby się zmieściło, więc proszę kliknąć i pokaże się zdjęcie w pełnym rozmiarze.




 PEKIŃCZYK

Władczy i pewny siebie Pekińczyk często określany jest jako ,,kot honoris causa'', cechuje go bowiem gracja ruchów i skłonności do zabawy. Jest psem o wspaniałej osobowości, dobrych manierach, oddanym właścicielowi, lecz jednocześnie jednym z najbardziej upartych i zadufanych w sobie. Pomimo wyglądu psa salonowego, jest typem sportowca, który nie znosi być wyłączany z jakichkolwiek zabaw. Współczesne mody wystawowe narzuciły niestety przesadzone normy jego silnie zredukowanej kufy i bujnej szaty, co nie pozwala mu na taką aktywność, jakiej by sobie życzył. Jego potrzeby pielęgnacji sierści oraz wymagania zdrowotne to zbyt wielkie wyzwanie dla wielu właścicieli zwierząt. Ostatnie badania genetyczne wykazały, że Pekińczyki to jedna z najstarszych ras psów. Wywodzą się z Chin, gdzie były nieznane aż do połowy XIX wieku. Współcześnie wytworny pies wystawowy, pozostający czarującym towarzyszem.


UMASZCZENIE

Kolorystycznie mogą występować wszystkie rodzaje umaszczenia z wyjątkiem albinoicznego. Popularne kolory to rudy, srebrzystopłowy, czarny, biały, kolorowy.  Umaszczonych jednolicie zazwyczaj występuje ,,maska'' lub ,,okulary''.


PIELĘGNACJA SZATY

Gęsta szata wymaga codziennej pielęgnacji, głębokiego czesania włosianą szczotką i grzebieniem, z poświęceniem szczególnej uwagi miejscom z grubym futrem - za uszami i pod ,,pachami''. Podczas sesji pielęgnacyjnej należy też zwrócić uwagę na sprawdzenie i wyczyszczenie fałdy nosowej oraz wyszczotkowanie zabrudzonej sierści  na przednich i tylnych łapach. Wiele współczesnych pekińczyków ma tak długą sierść, że ich właściciele decydują się na jej skrócenie, zarówno dla własnej wygody, jak i dla lepszego samopoczucia psa.

JAK SPRAWUJĄ SIĘ JAKO PSY RODZINNE

Mają tendencję do przywiązywania się do jednego właściciela,lecz jeżeli wychowywane są w rodzinie,obdarzają uczuciem wszystkich jej członków. Nie poleca się ich dla rodzin z małymi dziećmi, gdyż są wrażliwe na brutalne zaczepki. Doceniają natomiast taktowne,starsze dzieci,z którymi mogą się bawić.

RODZAJ DOMU

Świetnie czuja się zarówno na wsi,jak i w domu,jeżeli są ze swoim właścicielem.Lubia ogród,gdzie mogą zbrudzić sierść błotem i rzepami,a potem poddać nowym zabiegom pielęgnacyjnym.


WŁAŚCICIEL

Pekińczyki potrzebują kochających właścicieli,którzy są w stanie poświęcić im dużo czasu.Marnują się,gdy właściciel nie podziela ich instynktu zabawy.Nie są dobrym wyborem dla entuzjastów porządku,gdyż w miejscu,gdzie przebywają,dywan i meble pokryte są skołtuniona sierścią.Ich sierść może też służyć za środek transportu niewiarygodnej ilości błota i wody.


STOSUNEK DO INNYCH ZWIERZĄT

Pekińczyki są bardzo przyjazne w stosunku do innych zwierząt,jednakże,tak jak wszystkie psy,powinny zostać oswojone z małymi zwierzętami.Nie powinny być zachęcane do zabawy z rasami żywiołowymi,gdyż ich oczy są podatne na infekcje gdy zostaną uderzone.W przechadzkach poza miastem,uważaj na pasące się zwierzęta hodowlane.Większość Pekińczyków uważa się za psy myśliwskie i goni owce jeżeli nie zostały nauczone,żeby tego nie robić.


ILE RUCHU?

Pekińczyki lubią spacery i wycieczki,lecz ich gęsta szata i problemy z oddychaniem uniemożliwiają im pokonywanie długich dystansów.Codzienne spacery w jego własnym tempie,na dystansie,który sam wybierze pomoże w utrzymaniu zdrowia i dobrej kondycji.Nigdy nie należy wyprowadzać go na spacer w upał,gdyż
szybko się przegrzewa.

JAK ŁATWO JE WYSZKOLIĆ?

Inteligentne,szybko się uczą,lecz wolą raczej szkolić właściciela niż samemu poddać się szkoleniu,zgodnie z powiedzeniem"dziewięć na dziesięć Pekińczyków jest nieposłusznych,dziesiąty głuchy".Są jednak skłonne do współpracy jeżeli wierzą,że właściciel ma dobry powód do wydawania poleceń.Lubią się popisywać.Niektóre z nich osiągnęły nawet sukcesy w konkursach posłuszeństwa.


JAKIE MAJĄ ZALETY?

Oddane,zabawne,inteligentne,stabilne,dostojne,
czujne,swawolne,chętne do zabaw,kochające,wrażliwe,łagodne


CZEGO SIĘ WYSTRZEGAĆ?

Wysokich wymagań pielęgnacyjnych.Zredukowany nos prowadzi do trudności w oddychaniu.Pekińczyki chrapią,mają świszczący oddech i tendencję do kichania w twarz właściciela.


PROBLEMY ZDROWOTNE:


 Mogą także cierpieć na przemieszczanie rzepki (patella luxation),defekty gruczołów łzowych i ból w fałdzie nosowej.
Podatne na problemy z oddychaniem,przegrzanie,urazy oczu i kręgosłupa.


STOSUNEK DO INNYCH PSÓW = WSPANIAŁY.
SPOKÓJ = DOBRY.
BRAK NISZCZYCIELSKIEGO DZIAŁANIA = DOBRY.
ZACHOWANIE OBRONNE = PRZECIĘTNE.
BRAK PRAWDOPODOBNEGO ODDALENIA SIĘ = PRZECIĘTNY.
STOSUNEK DO DZIECI = DOBRY.
ŁATWOŚĆ TRESURY = SŁABY.

WZROST SAMCA = 15 - 23 CM.
WZROST SAMICY = 15 - 23 CM.
WAGA = 2,75 - 5,5 KG.
DŁUGOŚĆ ŻYCIA = 12 - 14 LAT.


ŹRÓDŁO = KSIĄŻKA ,,MÓJ PIES'' BY AMANDA O'NELL.